تبلیغات

آمار بازدید

کاربران آنلاین: 2
بازدید امروز : 566
بازدید دیروز : 423
بازدید این هفته : 2207
بازدید این ماه : 7829
کل بازدیدها : 701949

آه شـب



 
واااای چه عکسی



 


گل‌ آفتابگردان‌ رو به‌ نور می‌چرخد و آدمی‌ رو به‌ خدا.


ما همه‌ آفتابگردانیم.


اگر آفتابگردان‌ به‌ خاک‌ خیره‌ شود و به‌ تیرگی، دیگر آفتابگردان‌ نیست.


آفتابگردان‌ کاشف‌ معدن‌ صبح‌ است‌ و با سیاهی‌ نسبت‌ ندارد.



اینها را گل‌ آفتابگردان‌ به‌ من‌ گفت‌


و من‌ تماشایش‌ می‌کردم‌ که‌ خورشید کوچکی‌ بود در زمین‌


و هر گلبرگش‌ شعله‌ای‌ بود و دایره‌ای‌ داغ‌ در دلش‌ می‌سوخت.



آفتابگردان‌ به‌ من‌ گفت: وقتی‌ دهقان‌ بذر آفتابگردان‌ را می‌کارد،


مطمئن‌ است‌ که‌ او خورشید را پیدا خواهد کرد.



آفتابگردان‌ هیچ‌ وقت‌ چیزی‌ را با خورشید اشتباه‌ نمی‌گیرد،


اما انسان‌ همه‌ چیز را با خدا اشتباه‌ می‌گیرد!



آفتابگردان‌ راهش‌ را خوب می داند و کارش‌ را دقیق می‌شناسد
.


او جز دوست‌ داشتن‌ آفتاب‌ و فهمیدن‌ خورشید، کاری‌ دیگر ندارد.


او همه‌ زندگی‌اش‌ را وقف‌ نور می‌کند، در نور به‌ دنیا می‌آید و در نور می‌میرد.


نور می‌خورد و نور می‌زاید



دلخوشی‌ آفتابگردان‌ تنها آفتاب‌ است
.


آفتابگردان‌ با آفتاب‌ آمیخته‌ است‌ و انسان‌ با خدا.


بدون‌ آفتاب، آفتابگردان‌ می‌میرد و بدون‌ خدا، انسان نیز دوام نخواهد آورد.



آفتابگردان‌ گفت: روزی‌ که‌ آفتابگردان‌ به‌ آفتاب‌ بپیوندد، دیگر آفتابگردانی‌ نخواهد ماند


و روزی‌ که‌ تو به‌ خدا برسی، دیگر “تویی” نمی‌ماند.


و گفت‌ من‌ فاصله‌هایم‌ را با نور پر می‌کنم، تو فاصله‌ها را چگونه‌ پُر می‌کنی؟


آفتابگردان‌ این‌ را گفت‌ و خاموش‌ شد.



گفتگوی‌ من‌ و آفتابگردان‌ ناتمام‌ ماند
.


زیرا که‌ او در آفتاب‌ غرق‌ شده‌ بود



جلو رفتم‌ بوییدمش، بوی‌ خورشید می‌داد
.


تب‌ داشت‌ و عاشق‌ بود. خداحافظی‌ کردم، داشتم‌ می‌رفتم‌ که‌ نسیمی‌ رد شد


و گفت: نام‌ آفتابگردان‌، همه‌ را به‌ یاد آفتاب‌ می‌اندازد!


ولی نام‌ انسان،‌ آیا کسی‌ را به‌ یاد خدا خواهد انداخت؟



آن‌ وقت‌ بود که‌ شرمنده‌ از خدا رو به‌ آفتاب‌ گریستم


 


آه شب دستت درد نکنه. قشنگ بود .. آشفته  



VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0 (from 0 votes)

نظر یا دیدگاه خود را بنویسید