كاردينال مسئول كليسا كم كم به او فشار مي آورد كه نقاشي ديواري را زودتر تمام كند.

 نقاش پس از روزها جست و جو , جوان شكسته و ژنده پوش مستي را در جوي آبي يافت.

 به زحمت از دستيارانش خواست او را تا كليسا بياورند , چون ديگر فرصتي بري طرح برداشتن از او

نداشت. گدا را كه درست نمي فهميد چه خبر است به كليسا آوردند،

 دستياران سرپا نگه‌اش داشتند

 و در همان وضع داوينچي از خطوط بي تقوايي، گناه و خودپرستي كه به خوبي بر آن

 چهره نقش بسته بودند، نسخه برداري كرد.

وقتي كارش تمام شد گدا، كه ديگر مستي كمي از سرش پريده بود، چشمهايش را باز كرد

 و نقاشي پيش رويش را ديد، و با آميزه اي از شگفتي و اندوه گفت:

 "من اين تابلو را قبلاً ديده ام!"

داوينچي شگفت زده پرسيد: كي؟! گدا گفت:

 سه سال قبل، پيش از آنكه همه چيزم را از دست بدهم.

 موقعي كه در يك گروه همسرايي آواز مي خواندم , زندگي پر از رويايي داشتم،

هنرمندي از من دعوت كرد تا مدل نقاشي چهره عيسي بشوم!

"مي توان گفت: نيكي و بدي يك چهره دارند ؛ همه چيز به اين بسته است